logo-cwir-wawa

CECH WĘDLINIARZY I RZEŹNIKÓW W WARSZAWIE

Z historii cechów rzeźnicko-wędliniarskich w Warszawie

cwir-wawa-hist2 cwir-wawa-hist3 cwir-wawa-hist4

1413 r. – potwierdzenie działania w Starej Warszawie jatek rzeźnickich. Zatem istniał cech rzeźnicki.
1491 r. – w Nowej Warszawie powstaje podobny cech rzeźnicki

cwir-wawa-hist1
1791 r.– zniesiono administracyjną odrębność obu cechów, nastąpiło ich połączenie. Jeden Cech Rzeźników Warszawskich działał w Warszawie do 1908 r.
1793 r. – Starszym Cechu zostaje Józef Sierakowski , który u boku Jana Kilińskiego brał czynny udział w powstaniu kościuszkowskim w 1794 r. w obronie Warszawy. Po powstaniu w uznaniu czynów jakich dokonał, pełnił funkcję zastępcy członka Rady Najwyższej Narodowej

cwir-wawa-hist6
1908 r. – rozdział w Cechu Rzeźników Warszawskich i utworzenie Cechu Wędliniarzy w m.st. Warszawie. Pierwszym Starszym Cechu Wędliniarzy zostaje Karol Pomiński.
1921 r. – w Poznaniu przy aktywnym udziale przedstawicieli cechów rzeźnicko-wędliniarskich z Warszawy powstaje Polski Związek Cechów Rzeźnickich i Wędli-niarskich.
1926 r. – dokonano zakupu nieruchomości przy ul. Pańskiej 75 z zamiarem wybudowania własnego domu cechowego dla Cech Wędliniarzy. Następują dobre lata dla rozwoju rzemiosła rzeźnicko-wędliniarskiego.
1931 r. – Podstarszym Cechu Wędliniarzy zostaje Julian Sadłowski
1938 r.– Cech Wędliniarzy w m.st. Warszawie przenosi się do wybudowanego domu cechowego przy ul. Pańskiej 75
1939 r. – 1945 r. – lata okupacji, większość zakładów zostaje zamknięta, okupant powołuje jeden cech rzeźnicko-wędliniarski z komisarycznym kierownictwem.

1945 r. – powołany zostaje Cech Rzeźników i Wędliniarzy. Starszym Cechu zostaje Franciszek Szczepański. Julian Sadłowski bierze aktywny udział w tworzeniu struktur organizacji rzemieślniczych. W 1945 r. zostaje powołany na prezesa Izby a w 1946 r. na prezesa Tymczasowego Zarządu Związku Izb Rzemieślniczych.
1948 r. – powolna likwidacja zakładów rzeźnicko-wędliniarskich
1952 r. – pozbawienie wszystkich prywatnych właścicieli ich zakładów wraz z wyposażeniem, co oznaczało likwidację działalności tego rzemiosła na terenie Warszawy
1958 r.– administracyjną decyzją władz zostaje powołany Cech Wędliniarzy i Rzeźników.
1964 r. – w następstwie tzw ‘afery mięsnej” decyzją władz wszystkie zakłady rzeźnicko-wędliniarskie zostały zlikwidowane
1966 r. – formalną decyzją władz administracyjnych, gdyż zakłady rzeźnicko-wędliniarskie nie prowadziły na terenie Warszawy działalności, rzemiosło rzeźnicko-wędliniarskie zostaje włączone do Cechu Rzemiosł Spożywczych.
Druga połowa lat siedemdziesiątych – w ramach istniejącego Cechu Rzemiosł Spożywczych władze zezwalają na uruchomienie pierwszych prywatnych zakładów wędliniarskich. . Przy czym ich produkcja była bardzo ograniczona asortymentowo. Władze dopuściły jedynie produkcję wyrobów podrobowych. Ale w tym czasie i na takie wyroby było duże zapotrzebowanie i firm przybywało . Zaczęła działać sekcja wędliniarska.
1982 r.– sytuacja gospodarcza kraju – braki na rynku, zmusza władze pod naciskiem rzemiosła do wydania odpowiednich przepisów zezwalających zakładom na prowadzenie własnej hodowli, a tym samym na produkcję bardziej szlachetnych wędlin i kiełbas.
1988 r.– sekcja wędliniarska podejmuje uchwałę o reaktywowaniu Cechu Wędliniarzy w m.st. Warszawie.
1 lipca 1988 r. – Cech Wędliniarzy w m.st. Warszawie rozpoczyna działalność. Cech zrzesza 58 zakładów. Decyzją władz część zakładów produkcje wędliny w systemie kartkowym. Zakłady uruchamiają swoje sklepy firmowe z pełnym asortymentem wyrobów i mięsa. W tym też czasie zawód wędliniarza, który do łatwych nie należy, cieszył się sporą popularnością wśród młodzieży. Rzemieślnicze zakłady wędliniarskie szkoliły na różnych poziomach do 160 uczniów rocznie.
W pierwszym okresie wolnego rynku, po uchwaleniu ustawy o swobodzie działalności gospodarczej powstaje wiele nowych zakładów rzeźnicko-wędliniarskich, głównie działających poza strukturami rzemiosła, bo jednocześnie zniesiono obowiązek przynależności do organizacji rzemieślniczych i posiadania kwalifikacji zawodowych.
1992 r.– członkowi Cechu fundują nowy sztandar cechowy.
29 maja 2007 r. – uchwałą Walnego Zgromadzenia Cech Wędliniarzy zmienia nazwę na Cech Wędliniarzy i Rzeźników w m.st. Warszawie.
Obecnie Cech zrzesza 24 zakłady rzeźnicko-wędliniarskie oraz kuchmistrzowskie.
W bardzo ograniczonym zakresie szkoli uczniów ze względu na brak zainteresowania ze strony młodzieży i ich rodziców.

cwir-wawa-hist5 cwir-wawa-hist7

Oferta skierowana do absolwentów gimnazjów.

Jeśli chcesz nauczyć się rzemiosła i zostać rzeźnikiem-wędliniarzem zgłoś się do naszego Cechu lub do Mazowieckiej Izby Rzemiosła i Przedsiębiorczości ul. Smocza 27 01-048 Warszawa.

Zawód ten ma wielkie tradycje a polskie wyroby wędliniarskie zaliczane są do najlepszych na świecie. Osoby wykształcone w tym zawodzie są poszukiwane na rynku pracy.

Przygotowanie zawodowe będzie się odbywało w zakładach zlokalizowanych w okolicach Warszawy.

Cech jest dobrowolnym związkiem podmiotów gospodarczych oraz samorządną społeczno-zawodową i gospodarczą organizacją i związkiem pracodawców. Zrzesza rzemieślników, właścicieli zakładów prowadzących działalność w zakresie rzeźnictwa, wędliniarstwa i kuchmistrzostwa na terenie całego kraju.

Głównym celem działalności statutowej Cechu jest integracja środowiska oraz prowadzenie na rzecz swoich członków działalności, która realizowana jest przez:

  • reprezentowanie interesów członków wobec organów władzy państwowej i samorządowej oraz innych organizacji gospodarczych, społecznych i zawodowych,
  • kształtowanie i upowszechnianie zasad etyki zawodowej,
  • udzielanie bieżących informacji branżowych oraz związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej,
  • propagowanie nauki zawodu i współpraca w tym zakresie ze szkołami zawodowymi i oświatowymi oraz nadzorowanie przygotowania zawodowego uczniów,
  • aktywizację członków do podnoszenia swoich kwalifikacji zawodowych,
  • promowanie spożycia mięsa i jego przetworów.

Zarząd Cechu

Starszy Cechu – Sławomir Zalewski
Podstarszy Cechu – Andrzej Kołbuk
Sekretarz – Tadeusz Wieczorkowski
Skarbnik – Andrzej Goss
Członek Zarządu – Zdzisław Ratyński

Honorowy Starszy Cechu – Kazimierz Stańczyk

Miasto - siedziba Cechu

cech-wawa1 cech-wawa2 cech-wawa3 cech-wawa4 cech-wawa5 cech-wawa6 cech-wawa7 cech-wawa8 cech-wawa9 cech-wawa10 cech-wawa11 cech-wawa12 cech-wawa13 cech-wawa14 cech-wawa15 cech-wawa16 cech-wawa17 cech-wawa18 cech-wawa19 cech-wawa20

Rzemieślnicy rekomendowani przez Cech

LUKULLUS SP. Z O.O.
LUKULLUS JEST WIODĄCYM PRODUCENTEM WYSOKIEJ JAKOŚCI WYROBÓW WĘDLINIARSKICH W POLSCE. FIRMA SZCZYCI SIĘ PONAD 70-LETNIĄ HISTORIĄ TRADYCJI MASARSKICH. KAŻDEGO DNIA DOKŁADAMY WSZELKICH STARAŃ, ABY PRODUKOWANE PRZEZ NAS WĘDLINY DOSTARCZAŁY KLIENTOM BOGATEGO DOŚWIADCZENIA SMAKOWEGO W OPARCIU O WIEDZĘ, PASJĘ I DOŚWIADCZENIE W ZAKRESIE PRZETWÓRTSTWA MIĘSA SZYNKI WIEPRZOWEJ I FILETA DROBIOWEGO, SIĘGAJĄCE 1945 ROKU. ZA GŁÓWNY CEL STAWIAMY SOBIE CIĄGŁE DOSKONALENIE JAKOŚCI NASZYCH PRODUKTÓW ORAZ SATYSFAKCJĘ NASZYCH KLIENTÓW.

Michałów 4B, 05-155 Leoncin

22 785 65 90

poczta@lukullus.pl

www.lukullus.pl

HOTEL U WITASZKA.
HOTEL. RESTAURACJA. SALA WESELNA, BANKIETOWA, KONFERENCJE, SZKOLENIA. IMPREZY OKOLICZNOŚCIOWE.
05-152 Czosnów, ul. Wl. Lercha 5, tel. 22/785-02-02, www.uwitaszka.pl
WYTWÓRNIA GARMAŻERYJNO-WĘDLINIARSKA EDMUND POWIERZA.
ZAKŁAD PRODUKUJE TRADYCYJNE WĘDZONKI, WYROBY GARMAŻERYJNE PODROBOWE I DROBIOWE, Z SUROWCA WYŁĄCZNIE POLSKIEGO, W OSŁONKACH NATURALNYCH.
05-070 Sulejówek, ul. Paderewskiego 95, tel. +48 22 783 27 89, tel. kom. +48 503 911 933
WYTWÓRNIA WYROBÓW WĘDLINIARSKICH I WĘDLIN WIKTOR TRZASKOWSKI.
05-480 Karczew, ul. Mickiewicza 26, 05-480 Karczew, ul. Wschodnia 5, tel. 22 780 65 70

Cech Wędliniarzy i Rzeźników w Warszawie

00-834 Warszawa
ul. Pańska 75

tel. +48 22 620 21 77
fax +48 22 620 15 73

e-mail: cech_wedliniarzy@poczta.onet.pl
www.cech-wedliniarzy.waw.pl